De gouden kust
Ik vertrok. Naar een 200 meter hoge heuveltop, 1.750 kilometer verderop. Daar, op het ‘dak’ van mijn ‘berg’, zag ik in de verte de Costa Daurada. De gouden kust van Catalunya. Stilte om me heen. Genietend van de zon, vredig, zonder hitteprotocol van het RIVM.
Jarenlange onrust
In de tijd daarvóór voelde ik jarenlang onrust. Lag het aan het grote sociale netwerk? Oké, minder overal (willen) zijn. Opgelost. Toch niet. Lag het aan het intensieve sporten? Prima, minder trainen en vertrouwen op muscle memory. Hielp niet.
Lag het aan de nodige, ziekelijke arbeidsdrift die gepaard ging met extravagante woondromen? Terug naar de roots dan maar en tegelijkertijd (veel) minder werken. Klaar toch? Uitgespeeld en settelen, zou je zeggen. Helemaal goed. Nee!
Gehaaste omgeving
Door op allerlei gebieden een stap terug te doen, was er ruimschoots de tijd voor dit voorheen ongeleide projectiel om een keer écht wat langer na te denken. En toen viel er een Nederlands kwartje: hoeveel ik mezelf ook onthaast, ik begaf me in een gehaaste omgeving.
Bijna iedereen is immers immens ‘druk’ met van alles. Vraag me niet waarmee, blijkbaar zijn we vrijwel allemaal kampioenen in datumprikkers en onze agenda’s voljagen. Haast in de supermarkt, haast bij het schoolplein, haast bij het stoplicht. Twee woorden, negen letters, duurt lang.
Ambitieuze aderen
Iedereen wil wat van je, iedereen moet wat van je. En snel ook. Je ontkomt er bijna niet aan. Het zit misschien wel in onze ambitieuze aderen. Misschien zijn we collectief té ambitieus, wie zal het zeggen. Hoppen we van hot naar her, want ja, alles moet nu eenmaal gebeuren. Het liefst vandaag nog. Maar van wie moet dat?
Verlangzamen
Jaren terug stuitte ik per toeval op het woord ‘verlangzamen’. Ik zocht dat nog eens op en stuitte op Elke Gybels: “In een wereld die steeds sneller lijkt te draaien, vergeten we soms stil te staan bij wat écht belangrijk is. Wat als je even zou pauzeren. Verlangzamen geeft je de kans om ademruimte te creëren. Gun jezelf speeltijd, sta stil bij wie je bent, wat bij je past, waar je naar verlangt en hoe je daarnaartoe kunt groeien, zelfs in overweldigende tijden.”
De motoriek der guiri
Mensen kunnen dat wegwuiven als onzin, zeker als ze.. er geen tijd voor hebben. Deadline hier, deadline daar. Maar ik moest denken aan een vreemd voorval na mijn eerste maanden in El Tarragonès. In het begin spraken mensen in de supermarkt meteen (gebrekkig) Engels tegen me. Ik viel direct op als ‘guiri’ (typische buitenlandse toerist). Later spraken ze ineens automatisch Spaans of Catalaans tegen me. Hoe dan? Ik was nog steeds die zongebruinde white guy met dezelfde casual kledingstijl! Ik vertelde dit aan een local en die wees op een heel interessant punt. Het was mijn motoriek..
Haastige Hollanders
Die altijd haastige Hollanders lopen letterlijk sneller door de supermarkt. Boodschappen als Bolt, in de zesde versnelling. Alleen ik had me ongemerkt aangepast aan het Spaanse tempo. Ik was ‘besmet’ met Mañana, Mañana. Ik was geen guiri. Ik bewoog ontspannen. En viel niet meer op.
Omgeving veranderen
Jaren zocht ik naar manieren om mezelf te verlangzamen. Minder vrienden, minder trainingen, minder werk. Maar de sleutel zat ‘m niet in mezelf veranderen. Key was om mijn omgeving te veranderen. Ik ben omringd door mensen die alles absoluut tranquilo doen. Er is morgen weer een dag. En zo niet, dan kun je beter genoten hebben van de dag dat je heel bewust lééfde. In plaats van rush hours omdat alles uit de dag gehaald MOET worden.
Ik zal goudeerlijk zijn, het is niet alles goud wat er blinkt! Want werkelijk niets gaat in het tempo zoals je dat zou verwachten… Een weekplanning kan op dag 1 al overboord. Soms drijft het me tot ware waanzin, wanneer voor de zoveelste keer alles anders loopt.
Collectieve norm
Het zijn de koortsachtige uitbarstingen van de laatste nog Nederlandse virusdeeltjes in
mijn lichaam. Die heftige, haastige koorts is er af en toe zéker nog, dat kan ik niet ontkennen. Alleen daarna lach ik weer. Om mezelf en mijn guiri-bevlieging. Druk maken is voor Nederlanders. Dat doen ze hier niet. Hier is verlangzamen geen individuele afwijking, maar een collectieve norm. Wen maar aan je nieuwe… omgeving.
Dromen? Proefwonen!
Misschien herken je dingen uit mijn verhaal en droom je weleens over een nieuwe omgeving. Emigreren is een hele stap. En hoe weet je of dat andere leven ook écht iets voor jou is?
Ik heb besloten om de gehele bovenverdieping van mijn woning beschikbaar te stellen voor proefwonen. Op die manier kun je kijken hoe het Spaanse leven je bevalt. Zo wil ik iedereen stimuleren en motiveren om het gouden leven aan de gouden kust uit te proberen. Lezers van yourcatalancontact.com kunnen hier 28 tot 140 dagen verblijven. Uiteraard bied ik je privacy: de bovenverdieping heeft een eigen ingang, het is een ‘onafhankelijk’ appartement. Inclusief slaapkamers, woonkeuken en badkamer.
Tot slot krijg je toegang tot een grote relaxtuin met zwembad en panoramisch uitzicht, waar geen andere gasten verblijven. Als eigenaar bevind ik me in een afgezonderd deel van het huis, zonder zicht op het zwembad.
Ben je geïnteresseerd in proefwonen? Neem dan gerust contact met me op